Ten blog nie jest dla IDEALNYCH :) Jest dla tych, którzy nie godzą się ze stereotypami, i starają się pozostać sobą mimo różnych wymogów społecznych i kulturowych.
„- Po całym świecie możesz szukać Polski, panno młoda, i nigdzie jej nie znajdziecie.
– To może i szukać szkoda.
– A jest jedna mała klatka –
o, niech tak Jagusia przymknie rękę pod pierś.
– To zakładka gorseta, zeszyta troche przyciaśnie.
– A tam puka?
– I cóż za tako nauka?
Serce!?
– A to Polska właśnie.”
(Stanisław Wyspiański, „Wesele”)
Czemu trzymałeś mnie w dłoniach,
skoro wiedziałeś, że nic ze mnie nie zostanie?
Że jak mnie tak dłużej potrzymasz,
to rozpuszczę się na tysiące kropel,
które będą skapywały na ziemię.
A ona je wchłonie. I zamieni w kamień. (…)
Nie zostało mi nic po Tobie.
Jest tylko tykanie zegara,
które kiedyś chcieliśmy zatrzymać,
a teraz uświadamia mi,
ile to już zdołałam przeżyć godzin każdego dnia (…)
Wycieram swoją wrażliwość
w szmaty innych ciał
spragnionych byle czego,
zamieniając swoją jakość w najniższą (…)
No i znów milczę tą ciszą nieznośną
zasłaniając bolesny krzyk.
I znów oddycham oparami wspomnień,
bo boję się świeżego powietrza jak ognia.
Dotykam miejsc, z których nie wyszłam (…)
Jeśli zamilknę, to tylko niemocą.
Jeśli odepchnę, to tylko rozpaczą.
Jeżeli ugryzę, to tylko z głodu.
A gdy załkam, to tylko z pragnienia (…)
Jestem odpowiedzią na wszystkie Twoje pytania.
Spełnieniem marzeń.
Realizacją planów (…)
A więc dobrze.
Niech ci będzie.
Zniknę (…)
I zniknął.
Już nie słychać echa jego kroków,
ani nie widać jego cienia (…)
I zostałeś sam.
Nie miałeś pojęcia,
że to będzie aż tak boleć (…)