Ten blog nie jest dla IDEALNYCH :) Jest dla tych, którzy nie godzą się ze stereotypami, i starają się pozostać sobą mimo różnych wymogów społecznych i kulturowych.
– Och, Kornelko, jak Ty dobrze gotujesz. Taka mała jesteś, a tak dobrze sobie radzisz w kuchni. Chyba zostaniesz główną Panią Domu w tym domu!
– Hihi. No wiem – zatrajkotała swym wdzięcznym głosikiem – A przepiszesz na mnie to mieszkanie? – to było poważne pytanie. Zauważyłam to w kącikach jej ust, które zakrzywiały się w dość poważnym uśmiechu. Co za mała bździągwa!!!
Photo by Karly Gomez on Unsplash
Dzieciaki jak co dzień biegały po mieszkaniu. Przy okazji oczywiście krzyczały, rzucały w siebie zabawkami, a zaraz wyrywały je sobie, śmiały się i płakały jednocześnie.
Kocham być matką, i kocham być Polką. Wbrew temu, co niektórzy uważają. I nie mówię tak z próżności, tylko po to, żeby samej sobie to wmówić. Żeby w to uwierzyć.
„(…) Czy Ty wiesz kim naprawdę jest maleńki Twój bohater?”
Z okazji świąt życzę każdemu nie tylko CUDOWNYCH DZIECI, ale w ogóle CUDÓW! A tak właściwie to otworzenia się na nie, bo ONE SĄ wokół nas! 🙂⛄❄️🎄
– Marcel, bolą cię nogi od tych pokrzyw? – dopytałam syna, który niezmożenie szukał w chaszczach swoich ulubionych płazów i gadów 
😀
Marcel szuka żab w rowie. Po drugiej stronie ulicy to samo robi jego oddana siostra (albo może: poddana…). Pod ulicą biegnie rura (nie wiem jaka – melioracyjna chyba 🙂 ) Nagle Marcel krzyczy do tej rury:
No dobra. Niech będzie. Opowiem Wam jedną z moich żenujących przygód. Życiówkę. Bez bajerów.
Chodzę po markecie z najmłodszą.
– „Mamo, mogę to?!”